تاعرش بردی

   مرا از کالبد تیره به اوج ماه بردی

   تو بودی ان که سحرگاهان

   مرا با سوز عشقت به محراب بردی

   به دیدگانم صفا

   وبه دنیایم جلادادی

   وتو بودی که به دلم

   شور و عشق بی ریا دادی ...

تا تو رفتی همه گفتند

.

.

یه روزی یه خونه داشتیم توی یک کوچه ی سبز

سروای کوچه ی ما دل اسمون رو غلغلک می داد

باغچمون وقت سحر عطر مریم به پر گلای قاصدک می داد

همیشه اول صبح صدای قشنگ تو همه رو از خواب ناز بیدار می کرد

هوای خونه رو تو گرگ و میش اول صبح مثال دمدمای بهار می کرد

یادمه برق چشات خورشیدو کور می کرد شب رو پر نور می کرد

تو که بودی تو کوچه قناری اواز مستونه می خوند

شادی پر می زد رو بوم خونه تا سحر اونجا می موند

تو که بودی تو خونه من تنهاییامو داد نمی زدم

از سر غربت و دوری زیر اواز نمی زدم

تو که رفتی خنده هم رختشو بست

غصه اومد جای شادی ها نشست

خنده های تو برام دیگه عادت شده بود - شده بود مرهم درد

می دونم ! که دلم خیلی بد عادت شده بود - تو که رفتی دل من شد دریای درد

خونه تاریک شد و سرد - می دونی

اخه توی دل من هر چی که بود عشق تو بود

چشم امید من اول به خدا بعد به تو بود

تو کجایی ؟ می شنوی ؟

دارم از تنهاییام حرف می زنم - اگه گوشت با منه

بگو که دارم تو خواب پر می زنم

تو رویاست که روزا سر مزار تو سر می زنم - بعد تو

گریه که ما رو نمی شناخت با دلا غریبه بود

مثل بختک افتاده رو بخت من

چی بگم ؟ اخه همدمی ندارم بجز اون

گلای رازقی و محمدی توی باغچه خشکیدن

اخه رنگ افتاب و دیگه هرگز ندیدن

گل یخ هم که الان پر شده توی خونه ها

وسط باغچه ی ما فراوونه

بوی عطرش پیچیده

تو فضای سرد و تاریک خونه ... .

کنج در یای زمان بنشسته ام

زورقی محکم ولیکن خسته ام

خسته ام از مردمان بی چراغ

از سکوت کوچه های بی سراغ

خسته از فانوس های بی فروغ

از نگاه چشم های پر دروغ

خسته ام از عادت تکرار کوچ

چون حبابی گشته ام پر بار و پوچ

خسته ام از باد سنگین وجود

بی وطن چون باد بی خوابم چو رود

گاه ابم می برد در موج ها

گاه خوابم می برد در اوج ها

گم شدم در بحر چون و چیستی

پر شدم از هیچ و پوچ نیستی

هم چشیدم طعم تنهایی به نوش

هم کشیدم بار محنت را به دوش

دوستان مهربان مرده اند

غنچه های عشق زود پ مرده اند

سر فرو بردم به چاه خویشتن

تا بگریم بر گناه خویشتن

بر گناه بی کسی باید گریست

جرم تنهایی نه جرم اندکی ست

 ای سفر کرده من

 تو بوی کدام بهار را میدهی که این چنین کوچه باغ قلبم سرشار از عطر تو و یاد

 توست...قلب مهربانت چه زیبا ترانه محبت زمزمه می کرد...

 افسوس اینک ان قلب قلبی که مهربان بود همسفر ابرهای مرگ و جدایی است.

 از مرگ تو با چشمانی اشکبار زمزمه غربت سر داد.

 بی تو در اسمان ما ستاره ای نمی درخشد.اخر تو بهار بودی وقتی تو رفتی بهار رفت

 گل رفت ستاره هم رفت.امروز فقط غم دوری تو بر دلمان جای

 گزین است و لحظه لحظه زندگیمان را پر کرده.

 چه سخت است غم از دست دادنت در غربت و تنها یی چه سخت است. غم هرگز

 ندیدنت و چه طا قت فرسا ست نبودنت و نداشتنت . چه سوزان است

 غم سینه سوز فراغت و بس نا گوار است تصور نبودنت...

سالهاست که خواب های من از دریا و سنجاقک خالی ست .

نه بوی تو را میدهند نه بوی رویاهای جوانی ام را .

سالهاست جاده ها سر به زیر و ساکت به راه خود ادامه می دهند

بی انکه

منتظر گامهای من باشندو اشاره ی تو .

به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی در حیاط خانه مان

هم می توانم ان را

ببینم و امروز که باران همه ارزو هایم را خیس کرده است ...

دفترچه ام شبیه بهشت شده است

پر از گلهایی که به نام تو روییده اند .

به من گفته بودی عشق بی انکه در بزند می اید با فانوسی

در دست و برقی در چشمان و

امروز که می توانم دنیا را در یکی از سلول های تو ببینم

 عشق در اتاقم نشسته است و به من

لبخند می زند .

ترانه ای که برای تو سروده ام از گفتگوی موج ها و ساحل

زیبا تر است

اما از سکوت تو زیبا تر نیست .

دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته باشند

و تو با انگشت های لاغرم

روی شیشه ی مه گرفته بنویسی :

"اگر چراغ عشق روشن باشد

                              هزار کوهستان هم نمی تواند بین ما فاصله بیندازد"

چنان سوختم که اتش صفحه های پر شده ام را در خود فرو خورد .

چنان شکستم که چهار دیواری کوچک زندگی ام شکایتی نکرد .

من زندگی ام را به تو و تو را به تجربه ای نا تمام باختم .

من مرگ را چشیدم .

همانطور که خوشبختی را احساس کردم و محو شدم در تمام تصاویری که

به ان نقش می دادیم و هنوز ...

شب را در دایره ی کوچک زندگی ام سپری می کنم و نقطه ی اوج زندگیم

در اندوه مه گرفته و محو گشته ای می بینم .

می بینی که انقدر بزرگ شده ام که دقیقه ها را به ساعت ها می فروشم و

شیرینی محبت را با تلخی دو چندان فرو می دهم و گرفتار نفرتی هستم

که زندگی ام را از من چپاول می کند .

نگاه کن این تصاویر چقدر زود با هم امیختند تا من بنویسم این کلمه ها چه

اتفاقی با هم ترکیب شده اند تا من را بسازند .

ولی من مات مانده ام به سیاهی به قلبی که هرگز مرا دوست نداشت .

راست می گفتند من هنوز بچه ام .

چرا که هنوز قانون زیستن را بلد نیستم و نوشته هایم بوی کهنگی می دهد

و نمی دانم این امتداد مرا به کجا خواهد کشاند .

ولی مطمئن هستم انتهای من تو نیستی .

چرا که تو معنی دوست داشتن را در خودت گم کرده ای ..... .

در چه حا لم ؟ در چه خوابی ؟

در سرابی ؟ در خیالی ؟

و چه تصویر مشوش و چه دوران غریبی

با تنی خسته و زار

کوله بارم همه خار

در و دیوار رفیقم

همه در مکر و فریبم که چه حالی دارم

انچه می کشت سکوتی ست که می کشت همه ان شور و هیاهو

رنگ خنثی سپیدی است بر این دیواری

که همه شب و همه روز مرا می ماند

با سکوتش نفسم می خواند

و نه فریادی و عشقی

و نه دریایی و کشتی

و نه اعمال پر از شوق و نه کردار شعف ناک در این خانه ی غمناک

گذر از شوق به این وادی خاموش

و همه شوق فراموش

در و دیوار رفیقم نه دگر دستانت

و چه سرد است و چه بی روح ... !

به من نمی خواهم عادت کنی / تو هم می توانی خیانت کنی

لیاقت نداری به یک عشق پاک / که بمانی و با او سر کنی

نه دیگر ندارم به تو اعتماد / که با من یکی هم کفایت کنی

تو هرگز نداری چنین طاقتی / که یک ماه بمانی و با من سر کنی

به دستت دلی داده بودم که تو / از ان مادرانه حمایت کنی

نه مانند هر دزد گربه صفت / خیانت به مال امانت کنی

همینگونه می خواستی تا ابد / وفاداریت را ضمانت کنی ؟

و یا با چنین ضربه ای نا گهان / خیال مرا نیز راحت کنی !

ولی باز می خواهمت ای خوب من / اگر چه دوباره خیانت کنی ...

نه عادلانه و نه زیبا بود پیش از اینکه ما به صحنه اییم و جهان ...

عشق در وجودم مرد ... !

                  .........................................................

ای کاش خداوند سه چیز را نمی افرید :

                   اول عشق را دوم غرور را و سوم دروغ را

چون اگر عشق نبود انسان هرگز از روی غرور دروغ نمی گفت