سالهاست که خواب های من از دریا و سنجاقک خالی ست .

نه بوی تو را میدهند نه بوی رویاهای جوانی ام را .

سالهاست جاده ها سر به زیر و ساکت به راه خود ادامه می دهند

بی انکه

منتظر گامهای من باشندو اشاره ی تو .

به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی در حیاط خانه مان

هم می توانم ان را

ببینم و امروز که باران همه ارزو هایم را خیس کرده است ...

دفترچه ام شبیه بهشت شده است

پر از گلهایی که به نام تو روییده اند .

به من گفته بودی عشق بی انکه در بزند می اید با فانوسی

در دست و برقی در چشمان و

امروز که می توانم دنیا را در یکی از سلول های تو ببینم

 عشق در اتاقم نشسته است و به من

لبخند می زند .

ترانه ای که برای تو سروده ام از گفتگوی موج ها و ساحل

زیبا تر است

اما از سکوت تو زیبا تر نیست .

دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته باشند

و تو با انگشت های لاغرم

روی شیشه ی مه گرفته بنویسی :

"اگر چراغ عشق روشن باشد

                              هزار کوهستان هم نمی تواند بین ما فاصله بیندازد"

چنان سوختم که اتش صفحه های پر شده ام را در خود فرو خورد .

چنان شکستم که چهار دیواری کوچک زندگی ام شکایتی نکرد .

من زندگی ام را به تو و تو را به تجربه ای نا تمام باختم .

من مرگ را چشیدم .

همانطور که خوشبختی را احساس کردم و محو شدم در تمام تصاویری که

به ان نقش می دادیم و هنوز ...

شب را در دایره ی کوچک زندگی ام سپری می کنم و نقطه ی اوج زندگیم

در اندوه مه گرفته و محو گشته ای می بینم .

می بینی که انقدر بزرگ شده ام که دقیقه ها را به ساعت ها می فروشم و

شیرینی محبت را با تلخی دو چندان فرو می دهم و گرفتار نفرتی هستم

که زندگی ام را از من چپاول می کند .

نگاه کن این تصاویر چقدر زود با هم امیختند تا من بنویسم این کلمه ها چه

اتفاقی با هم ترکیب شده اند تا من را بسازند .

ولی من مات مانده ام به سیاهی به قلبی که هرگز مرا دوست نداشت .

راست می گفتند من هنوز بچه ام .

چرا که هنوز قانون زیستن را بلد نیستم و نوشته هایم بوی کهنگی می دهد

و نمی دانم این امتداد مرا به کجا خواهد کشاند .

ولی مطمئن هستم انتهای من تو نیستی .

چرا که تو معنی دوست داشتن را در خودت گم کرده ای ..... .

در چه حا لم ؟ در چه خوابی ؟

در سرابی ؟ در خیالی ؟

و چه تصویر مشوش و چه دوران غریبی

با تنی خسته و زار

کوله بارم همه خار

در و دیوار رفیقم

همه در مکر و فریبم که چه حالی دارم

انچه می کشت سکوتی ست که می کشت همه ان شور و هیاهو

رنگ خنثی سپیدی است بر این دیواری

که همه شب و همه روز مرا می ماند

با سکوتش نفسم می خواند

و نه فریادی و عشقی

و نه دریایی و کشتی

و نه اعمال پر از شوق و نه کردار شعف ناک در این خانه ی غمناک

گذر از شوق به این وادی خاموش

و همه شوق فراموش

در و دیوار رفیقم نه دگر دستانت

و چه سرد است و چه بی روح ... !

به من نمی خواهم عادت کنی / تو هم می توانی خیانت کنی

لیاقت نداری به یک عشق پاک / که بمانی و با او سر کنی

نه دیگر ندارم به تو اعتماد / که با من یکی هم کفایت کنی

تو هرگز نداری چنین طاقتی / که یک ماه بمانی و با من سر کنی

به دستت دلی داده بودم که تو / از ان مادرانه حمایت کنی

نه مانند هر دزد گربه صفت / خیانت به مال امانت کنی

همینگونه می خواستی تا ابد / وفاداریت را ضمانت کنی ؟

و یا با چنین ضربه ای نا گهان / خیال مرا نیز راحت کنی !

ولی باز می خواهمت ای خوب من / اگر چه دوباره خیانت کنی ...

نه عادلانه و نه زیبا بود پیش از اینکه ما به صحنه اییم و جهان ...

عشق در وجودم مرد ... !

                  .........................................................

ای کاش خداوند سه چیز را نمی افرید :

                   اول عشق را دوم غرور را و سوم دروغ را

چون اگر عشق نبود انسان هرگز از روی غرور دروغ نمی گفت