یه روزی یه خونه داشتیم توی یک کوچه ی سبز

سروای کوچه ی ما دل اسمون رو غلغلک می داد

باغچمون وقت سحر عطر مریم به پر گلای قاصدک می داد

همیشه اول صبح صدای قشنگ تو همه رو از خواب ناز بیدار می کرد

هوای خونه رو تو گرگ و میش اول صبح مثال دمدمای بهار می کرد

یادمه برق چشات خورشیدو کور می کرد شب رو پر نور می کرد

تو که بودی تو کوچه قناری اواز مستونه می خوند

شادی پر می زد رو بوم خونه تا سحر اونجا می موند

تو که بودی تو خونه من تنهاییامو داد نمی زدم

از سر غربت و دوری زیر اواز نمی زدم

تو که رفتی خنده هم رختشو بست

غصه اومد جای شادی ها نشست

خنده های تو برام دیگه عادت شده بود - شده بود مرهم درد

می دونم ! که دلم خیلی بد عادت شده بود - تو که رفتی دل من شد دریای درد

خونه تاریک شد و سرد - می دونی

اخه توی دل من هر چی که بود عشق تو بود

چشم امید من اول به خدا بعد به تو بود

تو کجایی ؟ می شنوی ؟

دارم از تنهاییام حرف می زنم - اگه گوشت با منه

بگو که دارم تو خواب پر می زنم

تو رویاست که روزا سر مزار تو سر می زنم - بعد تو

گریه که ما رو نمی شناخت با دلا غریبه بود

مثل بختک افتاده رو بخت من

چی بگم ؟ اخه همدمی ندارم بجز اون

گلای رازقی و محمدی توی باغچه خشکیدن

اخه رنگ افتاب و دیگه هرگز ندیدن

گل یخ هم که الان پر شده توی خونه ها

وسط باغچه ی ما فراوونه

بوی عطرش پیچیده

تو فضای سرد و تاریک خونه ... .

کنج در یای زمان بنشسته ام

زورقی محکم ولیکن خسته ام

خسته ام از مردمان بی چراغ

از سکوت کوچه های بی سراغ

خسته از فانوس های بی فروغ

از نگاه چشم های پر دروغ

خسته ام از عادت تکرار کوچ

چون حبابی گشته ام پر بار و پوچ

خسته ام از باد سنگین وجود

بی وطن چون باد بی خوابم چو رود

گاه ابم می برد در موج ها

گاه خوابم می برد در اوج ها

گم شدم در بحر چون و چیستی

پر شدم از هیچ و پوچ نیستی

هم چشیدم طعم تنهایی به نوش

هم کشیدم بار محنت را به دوش

دوستان مهربان مرده اند

غنچه های عشق زود پ مرده اند

سر فرو بردم به چاه خویشتن

تا بگریم بر گناه خویشتن

بر گناه بی کسی باید گریست

جرم تنهایی نه جرم اندکی ست

 ای سفر کرده من

 تو بوی کدام بهار را میدهی که این چنین کوچه باغ قلبم سرشار از عطر تو و یاد

 توست...قلب مهربانت چه زیبا ترانه محبت زمزمه می کرد...

 افسوس اینک ان قلب قلبی که مهربان بود همسفر ابرهای مرگ و جدایی است.

 از مرگ تو با چشمانی اشکبار زمزمه غربت سر داد.

 بی تو در اسمان ما ستاره ای نمی درخشد.اخر تو بهار بودی وقتی تو رفتی بهار رفت

 گل رفت ستاره هم رفت.امروز فقط غم دوری تو بر دلمان جای

 گزین است و لحظه لحظه زندگیمان را پر کرده.

 چه سخت است غم از دست دادنت در غربت و تنها یی چه سخت است. غم هرگز

 ندیدنت و چه طا قت فرسا ست نبودنت و نداشتنت . چه سوزان است

 غم سینه سوز فراغت و بس نا گوار است تصور نبودنت...