کاش می شد اشک را تهدید کرد

مگر خواب اجل شیرین کند افسانه ی ما را


	درباره وبلاگ می خندم تا نگویند دخترک دیوانه است می خندم تا نگویند دخترک بی روح است می خندم تا نگویند دخترک عاشق است ولی که میداند این دخترک خندان در دل چه معصومانه می گرید و میداند که نمی تواند راز دل خود را به کسی بگوید پس می خندد ... سلام خوش اومدید منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب آرشیو مطالب تیر 1387 اردیبهشت 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 پيوندها علیرضا جونم علیرضای گلم نگاه مهربونم سمیرا جوجو گل باران عزیزم وروجک غمگین مریم جونم زهرا جونم دوستدار سید سیمای عزیزم کولی شکوفه ی عزیزم سمیر عزیزم ناشناس عزیزم سیما خانوم عزیزم سیمین عزیزم الهام عزیزم یلدا گل رز عزیزم باران مهربونم دل عزیزو مهربونم :: قالب ساز :: آمار وبلاگ افراد آنلاين: تعداد بازديدها: RSS ترجمه قالب Powered By BLOGFA.COM


	و چه دوران غریبی ... در چه حا لم ؟ در چه خوابی ؟ در سرابی ؟ در خیالی ؟ و چه تصویر مشوش و چه دوران غریبی با تنی خسته و زار کوله بارم همه خار در و دیوار رفیقم همه در مکر و فریبم که چه حالی دارم و کجا یم و کجاست ان همه شور و هیا هو ؟ و دو دستم گره چون فکر و خیا لم و نه مشت انچه می کشت سکوتی ست که می کشت همه ان شور و هیاهو رنگ خنثی سپیدی است بر این دیواری که همه شب و همه روز مرا می ماند با سکوتش نفسم می خواند و نه فریادی و عشقی و نه دریایی و کشتی و نه اعمال پر از شوق و نه کردار شعف ناک در این خانه ی غمناک گذر از شوق به این وادی خاموش و همه شوق فراموش در و دیوار رفیقم نه دگر دستانت و چه سرد است و چه بی روح ... ! \|+\| نوشته شده توسط بیتا(بهار) در پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385 \| موضوع: \|