ای سفر کرده من

 تو بوی کدام بهار را میدهی که این چنین کوچه باغ قلبم سرشار از عطر تو و یاد

 توست...قلب مهربانت چه زیبا ترانه محبت زمزمه می کرد...

 افسوس اینک ان قلب قلبی که مهربان بود همسفر ابرهای مرگ و جدایی است.

 از مرگ تو با چشمانی اشکبار زمزمه غربت سر داد.

 بی تو در اسمان ما ستاره ای نمی درخشد.اخر تو بهار بودی وقتی تو رفتی بهار رفت

 گل رفت ستاره هم رفت.امروز فقط غم دوری تو بر دلمان جای

 گزین است و لحظه لحظه زندگیمان را پر کرده.

 چه سخت است غم از دست دادنت در غربت و تنها یی چه سخت است. غم هرگز

 ندیدنت و چه طا قت فرسا ست نبودنت و نداشتنت . چه سوزان است

 غم سینه سوز فراغت و بس نا گوار است تصور نبودنت...